Na de SSDT 2014:

Mei 2014

Weer terug in Nederland eerst iedereen bedankt voor de vele, vele felicitaties voor het uitrijden van de “toughest trial in the world”, werkelijk heel bijzonder om te merken dat dit in ons mini-triallandje toch nog zo leeft.

Motor en alle equipment ontdaan van de bagger en moerasgras en de motor even grondig geïnspecteerd.

Zoals al eerder gezegd was gebleken dat de motor perfect was geprepareerd en na de grote schoonmaak bleek ook dat hij er op wat schrammen op “ongebruikelijke plaatsen” heel goed vanaf was gekomen.

Ik zelf was er vergelijkbaar aan toe, maar dat zou nog een staartje krijgen bleek later.

Het  bleek dat je door de grondige en lange voorbereiding van trainen, prepareren en de wedstrijd in een soort flow terechtkomt waar je even rustig weer uit moet zien te komen.

Het lijf (inmiddels ook al weer 50 jaar oud) is natuurlijk compleet aan revisie toe, maar dat is met een weekje rustig aan doen wel weer opgelost, op de rug na, die bleef  behoorlijk pijn doen.

Wat ik niet had verwacht was dat ik mentaal weken later nog steeds in de wedstrijd flow zat waardoor ik overdag concentratieproblemen had en s ’nachts alleen maar droomde van grote stenen, lange routes met op de achtergrond het geruis van continu hard stromend water.

 

 

Ook dat ik de eerste maand even helemaal geen zin had om in Nederland een wedstrijdje te rijden was voor mij, trial-verslaafd als ik ben, nieuw.

Maar wel al snel: revanche gevoelens voor nog een keer de Scottish 6 days te rijden!!