Hallo Trialvriend(inn)en,

Hierbij een verslag van mijn deelname aan de SSDT 2014 waarin ik zoveel mogelijk ins & outs van het hele gebeuren zal proberen weer te geven.

Toen ik met trial begon in 1980, heb ik eens een trialcursus gevolgd bij de ENTS, de enige trialschool die Nederland toen rijk was.
Daar kreeg ik les van Rob Snelder en Bernard Tegussinklo die bij de senioren reden.
Tussen de lessen door vertelden zij dat ze de SSDT hadden meegereden en hoe zwaar en mooi dat was.
Ik keek huizenhoog op tegen die mannen; dat zou ik ook wel eens willen!
Hoewel ik erg snel leerde en deze leermeesters binnen 2 jaar in de nonstops de baas was ( met name Rob was daar trots op) kwam het er toen niet van om naar Schotland af te reizen.
Ook later was er altijd wel een reden om niet te gaan (huisje-boompje-beestje-bedrijf enz., enz.).
De deelname van Peter vd Sluis in 2012 bracht e.e.a. weer helder in beeld en het vuurtje werd weer aangewakkerd.
Toen de verbouwing na de bedrijfsbrand van 2012 klaar was in eind 2013 vond ik dat ik maar eens een nieuwe uitdaging moest aangaan.
Nog tijdens de voorbereidingen voor de openingsreceptie van ons nieuwe pand heb ik me aangemeld en zijn de voorbereidingen voor de SSDT 2014 begonnen.
Gezien mijn inmiddels toch wel gevorderde leeftijd en het gebrek aan rij-uren van de laatste 8 jaar moest er nog wel even wat gebeuren!
Kilootjes eraf en trainen dus.
Tenminste 3x in de week naar de sportschool waar Mike ook traint en proberen tenminste 2-3x per week op de motor te trainen.
Hier ben ik in November 2013 mee begonnen, maar er werd in Januari pas dmv loting bepaald of ik wel mee mocht doen.
Toen ik in Januari bij de selectie bleek te zitten ging de trein pas echt rollen.
Inschrijving regelen, startbewijs regelen, huisje vlakbij de start boeken, overtocht regelen, verzekeringen, motorpapieren enz. enz.
Motor prepareren zou voor mij de leukste en de makkelijkste klus moeten zijn, maar ook dat heeft nog wel flink wat voeten in aarde.
Verder is goede back-up en hulp daar ter plaatse essentieel dus onze meer dan goede relatie met Sherco Factory zorgde ervoor dat ik daar welkom was in het Sherco factory service centre.
Voor evt. hulp voor en na de wedstrijd en voor de broodnodige ondersteuning tijdens de wedstrijd vond ik naast mijn eigen Marjan ook Janny en Gerrit Westerink bereid om mee te doen aan dit avontuur.

Zo goed mogelijk voorbereid dus afgereisd naar Fort William, Schotland.

Daar ruim van tevoren aangekomen konden we op Zaterdag de wedstrijd voor de Pre 65 trial nog bekijken om vast wat in de sfeer te komen.
Zondag tussen 10 en 12 uur zouden de 290 deelnemers zich moeten aanmelden, inschrijven en de motor moeten keuren.
Alles was goed georganiseerd, verliep allemaal vlotjes.
De technische keuring was wel een beleving:
1 Oude baas die controleert of je de boring x slag wel op het carter hebt gekalkt met een viltstift,
1 Oude baas die je rijnummer aan de rechterzijde op het frame schrijft en,
1 Oude baas die je rijnummer aan de linkerzijde op het frame schrijft.
En helemaal niemand die naar de rest van de motor kijkt…
Motoren gingen na de keuring in het parc ferme waar ze voor de parade op Zondagmiddag weer konden worden opgehaald.
Na de parade mee te hebben gereden (met oranje en onze driekleur op het stuur) motor weer inleveren en de start afwachten.
Maandag.

Ik zit in de 1 na laatste groep, dus ik start pas om 11 uur.
Dit is voor de secties niet verkeerd, de stenen zijn dan minder glad maar de route en met name de moors zijn dan flink zwaar.
Vanaf de start eerst 15 km over de weg voordat we gaan trialen.
De eerste groepen secties gaan redelijk, er is geen gelegenheid om te trainen, dus zo koud de secties in.
Paar 3-tjes, paar 5-jes. Geen grote blunders maar gewoon net niet lekker.
Ik sta niet lekker op de motor, maar ik neem dan nog aan dat dat de spanning en de onwennigheid is.
Dan het terrein in, mooie paden de wouden in, prachtige route.
De volgende groepen gaan ook goed, maar er is iets vreemds aan de hand.
In het 2e deel van elke sectie ga ik opeens slecht zien! Ik begin goed maar bij inspanning wordt alles wazig en kan ik het allemaal niet goed meer zien.
Ik snap er niks van maar probeer zo goed en zo kwaad mogelijk door te rijden.
In de secties komt er van goed rijden niet veel terecht en op de route maak ik ook een paar rare zwiepers.
Ik maak er het beste van en probeer de schade zoveel mogelijk te beperken en vooral geen brokken te maken op de eerste dag.

Ik kom wel netjes op tijd binnen na zo’n 125 km route en 30 secties maar maak me wel wat zorgen.
Net voor het inleveren van de motor deze nog even met lucht afgeblazen bij Sherco, ketting spannen, alles checken, alles tiptop in orde gelukkig.
Dan een domper: door een misverstand (van mijn zijde) met een paar officials heb ik 2 secties overgeslagen. Beginnersfout: 100 punten erbij.
Dinsdag.

Dit wordt de langste dag van de week, 7,5 uur rijtijd, 180km (!) te gaan.
Het begint wel goed, maar het ogen probleem duikt weer op.
Ik snap het nu: de focus werkt niet goed; stel je voor: je rijd op stenen (die hebben ze daar) en je focust op de stenen vlak voor je totdat je bij een hoge (meter of 3) opstap komt, dan kijk je op tegen die opstap om er vervolgens vol tegenop te knallen. Op dat moment zie ik dus die opstap dubbel/scheef/wazig.
Dan wordt het opeens een hele toer om de secties te volbrengen.
Ik rijd de rest van de dag “op de tast” uit.
Op de route wordt het nog een paar keer best link hierdoor en ik bedenk me dat dit eigenlijk de enige reden kan zijn om er mee te stoppen. Niet dus.
Ik heb op aanraden van Toon vd Vliet al 2 dagen met Nigel Birket opgereden om zo het kunstje wat af te kijken.
Nigel (voormalig Scorpa importeur van Engeland) heeft de SSDT al een keer of 20 gereden, net als het groepje waar hij mee rijd, dus genoeg te leren.
Met name het tempo van de wedstrijd is belangrijk, je wilt vooral niet te laat komen.
Op de maandag ging dit prima, maar vandaag is het allemaal veel moeilijker en verder en vooral de moors zijn erg zwaar.
Na 180 km blijkt dat ik er 40 minuten te lang over heb gedaan, zak strafpunten erbij dus.
Nigel Birkett ben ik halverwege kwijtgeraakt, hij heeft na problemen van motor gewisseld en ligt uit de wedstrijd. Ik ben gewaarschuwd…
Bij mij gaat de ketting die dag 3x van de tandwielen af in de secties. Ik kan er zo snel niks aan zien maar ik denk dat het tandwiel of de ketting een tik gehad heeft en wat beschadigd is.
Bij het binnenkomst geen tijd voor onderhoud dus de brommer zo op zijn koude plekje in de regen gezet.
Woensdag.

Weer een uurtje vroeger starten, de dag begint deze keer met sleutelen.
Ik mag 20 minuten voor vertrek bij de motor en ik vervang het achterwiel (met nieuw tandwiel) en de ketting (van tevoren op maat gemaakt).
Ik check de rest van de motor nog even en kan precies in mijn minuut starten.
Tijd en tempo is alles in de SSDT, geen seconde te verliezen, de hele dag alles in looppas!
Flink gang houden op de route, secties 1 x goed verkennen tijdens het omhoog klimmen, terug naar beneden lopend nog even kijken en erin!
Ik houd het tempo hoog vandaag, ik wil niet nog eens te laat komen en ik wil wat tijd overhouden om vanmiddag de fiets het gemiste onderhoud van gisteren te geven.
Dat lukt allemaal prima, het lijkt zelfs of ik in de moors meer grip krijg.
Dan blijkt hoe dat komt: lekke achterband!
Waarschijnlijk bij zo’n kamikaze jump over een watersleuf een scherpe steen geraakt.
Midden in de moors, zover als je kunt kijken niks of niemand te zien, doodstil, lekker rustig sleutelen dus…
Ik sjouw de motor naar een stapel gezaagde boomstammen en plant hem daar bovenop om te kunnen sleutelen.
Rugzak uitpakken en band oppompen om het lek te vinden.
De band is nog niet van de rand af, dus als ik hem met een veter kan repareren heb ik geluk.
Maar ik kan het lek nergens vinden, de band loopt heel snel leeg maar het lek is onvindbaar.
Over op plan B: binnenband erin.
Wiel eruit, band van zitje afsnijden. Dan de bandelichters van de motor afhalen en de band aan 1 kant eraf. Ventiel uit de velg snijden en binnenband erin.
Ik heb een 21” voorband bij me, dat past prima alleen heb ik de pomp gebruikt om het ventiel vast te houden zodat het niet naar binnen schiet dus moet ik nu ook de band oppompen met de pomp ipv met de co2 patroon.
Na een eeuwigheid pompen zit de band OK maar ik krijg hem niet over de afdichtrand.
Dan maar met keiharde band onderweg, ik ben allang blij dat ik weer kan rijden!!
Tenminste als ik de moer van de as kan vinden.. Deze is tussen de boomstammen gevallen tijdens het werk.
Motor eraf, met korte stam een aantal andere stammen opzij gewrikt en dan kan ik er net bij.
Alles weer in de rugzak gepropt en gas erop!!
Nog zo’n 10 secties en 40km ten gaan!
De secties zijn niet te rijden met een harde band, maar ik durf hem niet af te laten lopen, binnenkomen vandaag is het doel, dan maar een berg 5-en.
Dit lukt uiteindelijk en ik kan zelfs nog net een nieuwe band zetten en de remblokken achter vervangen.
Na 8 uur sjouwen en racen nog even de dagelijkse 2 uur werk om alle kleding en spullen schoon en klaar te maken voor de volgende dag en dan lekker douchen!
De hulp van de rest van het team is dan wel onmisbaar!!
Donderdag.

Net als alle andere dagen ook nu regen bij de start.
Nieuw koppelingshandle gezet voor de start, de ander was krom.
We beginnen weer met wegkilometers, dan de moors in naar de secties.
Weer iets vroeger gestart, dat scheelt in de moors.
Ik kan me nog steeds redelijk redden in de secties, maar de vermoeidheid begint te komen en ik moet de krachten gaan verdelen om geen brokken te maken.
Het regent keihard, zo’n beetje de hele dag.
Jammer want er zit een machtig mooi stuk route bij met gravelpaden, bochtige paadjes door wouden, afdalingen van meer dan 20 minuten over haarspeldpaadjes, werkelijk supermooi om te rijden!
Secties zijn mooi, gaat allemaal best goed.
Dan kom ik vlakbij een van de laatste secties (nog 1 km te gaan) een man tegen die iedereen tegenhoud.
De beek waar we doorheen moeten is te diep geworden door de regenval (1,5 meter).
Er zijn 2 opties: met motor of zonder motor door het water waden.
Als je zonder motor gaat krijg je een 5 van de controleur en heb je de sectie in ieder geval niet overgeslagen.
Een engelse rijder wijst me nog op optie 3 en die past me nog het best: Motor laten staan, in looppas via weilanden over de heuvels richting de sectie lopen en daar over het water de controleur roepen en dan hopen dat hij naar de waterkant wil komen om onze nummers op te schrijven voor een vijfje.
Rennen dus door de soppige moors tussen de schapen door, de man kan ons verstaan over de kolkende rivier heen zegt hij.. Hopen dat het voldoende is.
En route!
Aan het einde van de dag weer netjes op tijd om de voorste remblokken te vervangen, alles te checken en de motor weer kant en klaar in te leveren.
Het motortje loopt overigens nog steeds als een zonnetje, zelden zo’n fijne soepele fiets gehad! Geen klap verkeerd, niks kapot of krom, geen bout die losloopt, helemaal goed.
Op de weg mooie senore brom erin, in de moors lekker power van onderuit en in de secties fijn soepel.
Vrijdag.

Vandaag ga ik als allereerste weg.
Dan zijn de moors niet zo zwaar, maar daar heb ik geen voordeel bij want het grootste deel gaat vandaag over de weg (“roadrace day”).
De secties liggen bijna allemaal in de bossen en zijn dus erg groen en glad, dubbele pech dus want als je als eerste komt is de sectie spekglad.
Bij de 2e sectie verrek ik een spier in het bovenbeen tijdens een glijpartij, zeer pijnlijk.
Door de zware week ben ik al behoorlijk stijf en als je dan eerst een half uur in de kou en regen op de motor zit worden de spieren daar niet soepeler van.
Ik rij vandaag op met mijn idool uit de 80er jaren: Gilles Burgat, wereldkampioen op SWM in 1981 en voormalig SSDT winnaar.
Aardige vent, hij vind het wel knap dat zo’n zandhaas hier komt rijden.
De sectiegroepen eindigen steeds met het bordje “Finish of Hill” ten teken dat je de laatste sectie van die groep gehad hebt.
Gilles heeft het ook zwaar hier en zegt fijntjes met een frans accent : “should be finish of hell my friend”.
Ik antwoord: ‘if they don’t hit you on the route, they hit you in the sections’ hij is het daar mee eens maar beukt ook gewoon voort.

Ik ga er 2x keer keihard achterover af in de secties met de motor en de rug op de keien. Deze waarschuwing wordt begrepen: geen grote risico’s nemen, uitrijden nu.
Laatste deel van de route toch weer een flink stuk moors dus als eerste in de bergen spoorzoeken achter de vlaggetjes aan, ook leuk!
Op de weg inhouden, dit is nu net zo’n dag om je brommer even lekker op te blazen door halfgas heuvel af te jagen..
De dag is weer zeer zwaar, de rug begint het op te geven door de zware rugzak en het been voelt niet fijn.
Bij binnenkomst moet ik hulp vragen om de motor op de bok te zetten…
Al met al weer zonder problemen gereden, op tijd binnen, we gaan het halen!!
S’avonds nog even bij een fisiotherapeut geweest, die heeft de rug losgemaakt en het been getapet. Dat voelt al een stuk beter!
Zaterdag.

The final day!
Ik vertrek vandaag als laatste, dus dat is lekker voor de secties.
Gaat best lekker naar omstandigheden, de spier in het been voel ik na 3 secties niet meer en de rug is net houdbaar dus de fisio heeft het goed gedaan.
Ik kan de secties leuk meerijden, gaat best lekker.
Groep D is de beruchte Pipeline, hier kijk ik de hele week al naar uit.
5 Secties achterelkaar naar boven, wat een eind!!
Ik had hem bij de classics al even bekeken boven, maar toen was het droog en nu regent het pijpestelen.
Ik kies ervoor om hem niet te verkennen, ik moet krachten sparen.
Hij gaat helemaal goed tot ik strand bij het laatste stukje.
Ze hebben er daar een bocht ingebouwd en door de zware rugzak raak ik iets uit balans en ik mis de laatste steen.
Machtig gevoel!!
De route vandaag is mega mooi op de Ben Nevis. Geen wonder dat hij zo populair is bij wandelaars.
Geitenpaden met stenen zo groot als voetballen, gravelpaden, moors, doorwaadplaatsen van wel 25m breed, een doorwaadplaats van 40m met alleen maar rotsen, lange afdalingen, alles zit er in vandaag.
De secties gaan ook wel lekker, de organisatie zei het al: “all you need is a good Saturday”.
Dat feeling good gevoel slaat even om als ik in de moors in een sleuf op een steen rijd met het voorwiel.
Ik spring de gaten vandaag niet meer door omdat ik daar de power niet voor heb maar ik probeer ze voorzichtig aan te rijden op de juiste plaats en dan volgas erdoorheen. Dit ook om lekke banden te voorkomen.
Dit lukt aardig totdat er dus een dikke steen onder in de sleuf verborgen zit en ik er vol op knal, stuur dubbel en er voorover af met de bakkes in de prut.
Dat is zeker niet de eerste keer maar nu breek ik zowat mijn pols met de haven in zicht. Pols en schouder zijn pijnlijk ontwricht.
Alles krom en scheef aan het stuur. Ik wrikt de motor uit het moeras en richt alles zoveel mogelijk: off we go!
Na de een na laatste groep is er een tijdcontrole.
Nu heb ik 30 minuten om de allerlaatste sectie in het dorp te rijden, te finishen en de motor in te leveren.
In het dorp aangekomen de laatste sectie Town Hill Brae goed verkend, deze wil ik goed rijden!
Rugzak boven afgelegd, jas los, droge handschoenen (speciaal voor deze sectie bewaard) aan en gaan.
Eerste steen gaat goed, maar ik raak iets uit koers en blijf even haken op de 2e met 1 voet. Ik weet niet hoe de controleur dit beoordeeld maar ik herpak me en rijd de rest mooi met 0.
Lekker gevoel!!
In het zonnetje (nu wel!!) naar de finish waar de speaker vraagt of ik de Scottish Mountains leuker vind dan het Hollandse zand…
De beloning na een week buffelen is een soort toffee, geweldig!!

Trots op mezelf, mijn trouwe volgers en mijn motor sukkel ik naar het vakantiehuisje om daar samen met Gerrit, Janny en Marjan mijn eerst koude biertje sinds maanden naar binnen te werken. Heerlijk!

Zaterdagavond is de prijsuitreiking.
Van de 289 starters ben ik uiteindelijk nog 224e geworden en ik krijg een Finishers award.

Verder wil ik iedereen die me heeft gevolgd deze week hartelijk bedanken voor de steun en de enorme stroom reacties, hartverwarmend!
Gerrit, Janny en Marjan bedankt voor het “schaduwen” tijdens de wedstrijd, elke dag weer mij halen en brengen bij de start/finish en daarna rijder en equipment weer klaarstomen voor weer een volgende dag!!!
Peter& Ingrid vd Sluis bedankt voor alle hulp met de voorbereidingen en de online hulp tijdens de wedstrijd.

Voor diegenen die snode plannen heeft om ook eens mee te rijden: Denk 2x na, krab je achter de oren, bereid je meer dan goed voor en denk aan de kikker en de ooievaar: Never ever give up!!

Peter Miltenburg.